ڪــاش از آســمان شــعر می‌بــارید

ڪــاش از آســمان شــعر می‌بــارید
ڪــاش از لای انـگشــتانم شــعر می‌ریخــت. ڪــاش هر بــار ڪه نــگاهم می‌ڪردی، شــعری نانوشــته را در چشــم‌هایم می‌خوانــدی. ڪــاش دهــانم همیشــه لبریــزِ «دوســتت دارم» بــود و پاهــایم راهــی جــز خانــه‌ی تــو نمی‌شــناخت.

ڪــاش از آســمان شــعر می‌بــارید، درختــان به جــای شــڪوفه، شــعر بر شــاخه‌هایشان می‌نشــاندند و پرنــدگان هر صبــح جهــان را بــا آواز شــعر از خــواب بیــدار می‌ڪردنــد. ڪــاش دنیــا آن‌قــدر از شــعر سرشــار می‌شــد ڪه هیــچ واژه‌ای جــز عشــق و شــعر بر زبان‌هــا جــاری نمی‌مــاند.

ڪــاش دهــانت طعــم شــڪوفه‌های گیــلاس را داشــت؛ طعــم بهــاری ڪه تنهــا در فصــل عاشــقی می‌شــڪفد. ڪــاش هر صبــح از لبــانت شــعر می‌چیــدم و روزم را بــا شــیرینی لبخنــدت آغــاز می‌ڪردم.

ڪــاش هدیــه‌ای جــز شــعر وجــود نداشــت. ڪــاش آدم‌هــا به جــای گلولــه، شــعر به ســوی یڪدیگــر پرتــاب می‌ڪردنــد. ڪــاش دلتنگــی‌ام فقــط بــرای شــعرهایت بــود و بوســه‌هایمان آن‌قــدر آغشــته به شــعر می‌شــد ڪه هــر بــار، جهــان از نــو عاشــق می‌شــد.

مریم سلیمانی