«زمانهی ما، روایت آنها»
نویسندههای سالهای دور، چه وطنی چه غیروطنی، از محیط اجتماعی خود وام گرفتهاند. تکلیف داستانهای تخیلی هم روشن است. نوشتن در چنین موقعیت فعلی چیزی جز سیاست و فقر و جنگ و تروماهای جمعی نمیتواند پررنگ باشد. بعد از ما، آیندگان ایدههای بسیاری از زمانهی ما خواهند داشت و میتوانند داستانها و روایتها را بهصورت اینترنتی و پادکست بیرون بدهند. ما فعلاً گوشتهای قربانی هستیم که توسط حاجیهای مکهندیده ذبح میشویم. خون حیوانات را هم میریزند برای دفع بلای شیاطین انسانی.
مریم سلیمانی