من در داستانها از شخصیتپردازی با پیچیدگیهای گیجکننده چندان خوشم نمیآید، اما از شخصیتهای بیعیبونقص یا کاملاً شرور هم لذت نمیبرم. همین خاکستری بودن شخصیتها از نظر من، داستان یا فیلم را باورپذیر میکند؛ جایی که انسان نه تماماً خوب است و نه سراسر بد، بلکه ترکیبی از هر دو.
میزان این خاکستریبودن است که آدمها را از هم متمایز میکند؛ اینکه در من سیاهی بیشتری نسبت به روشنی باشد یا برعکس.
حالا تصور کنید اگر پلیدی ذاتی با سیاهیِ این خاکستری دست به دست هم دهد، چه خواهد شد؟ به چه شیطانی تبدیل میشویم؟ یا برعکس، شاید به فرشتهای نجاتبخش.
و شاید هیچکدام… شاید حتی تضادهایمان را کمتر حس کنیم.
هر روز که با آدمها معاشرت میکنم، این تضاد درونی انسان را بیشتر میبینم. و هر بار که میپذیرمش، راهی تازه در برابر من گشوده میشود.
مریم سلیمانی
#شخصیت_پردازی
#رشد_فردی