هستی شناسی شعر – میرزا آقا عسگری (مانی)
“شعر امروز، به ویژه شعر سپید، از آنجا که در بیشتر جاها بی وزن و پساوند، و در واقع برهنه است، گوهر شعری افزون تری می خواهد تا به نوشته درنغلتد. به راستی سرایش چنین شعرهایی بسیار دشوارتر از سرودن “نظم” یا شعر موزون است. آنانی که می پندارند با شکستن نوشته های بی ارزش و درج آن ها به صورت پله کانی، می توانند شعری بنویسند، در اشتباه اند. شمار بزرگی از نوشته های بریده بریده ای که هر روز به نام “شعر” در نشریه ها و کتاب ها ارزانی می شود، نشانی از “شعر” ندارد. در بهترین حالت باید آن ها را پاره های ادبی خوب و بدی شمرد که با برونه ی “شعر” نوشته می شود. اگر پیش از نیما، بسیاری بی آنکه شاعر باشند، “نظم” را شعر پنداشتند، و دفتر های زیادی را با چنین چیزهایی پر کردند، در شعر پس از نیما هم بوده و هستند کسانی که “نثر” را با شعر جابه جا گرفته اند.”
هستی شناسی شعر – ص 32 – چاپ اول 1382