شما هرچه سنتان بالاتر می‌رود، جوان‌تر می‌شوید.

شما هرچه سنتان بالاتر می‌رود، جوان‌تر می‌شوید.

این اعتقاد فیلسوفان و نویسندگانی چون هرمان هسه است.
مدت‌ها فکرم را به خود مشغول کرد. با اندیشیدن، کم‌کم معنای این باور را دریافتم.
این جمله برای کسی معنا دارد که عمقش را زندگی کرده باشد.
با بالا رفتن سن، انتظار می‌رود تجربه‌ی آدمی بیشتر شود… اما نه لزوماً.
گاهی سن فقط عدد سال‌های عمر است، نه نشانی از تجربه یا معنای زیستن.
تجربه‌ها، مثل حلقه‌های درون تنه‌ی درخت، آرام‌آرام تنومند می‌شوند.
مثل درختی که خم می‌شود اما نمی‌شکند. انعطاف دارد، چون رشد کرده.
درخت جوان اما گاهی با یک فشار کوچک می‌شکند. چون هنوز استحکام نیافته، هنوز تجربه‌ی باد و باران را ندارد.

به قول هرمان هسه:
«سالخورده نباشد کسی که آموخته و سری پُرشور دارد. جهان در دست‌های اوست، حتی هر دو قطب جهان.»
آدم‌ها در میانسالی عاشق‌تر می‌شوند، قدر لحظه‌ها را بیشتر می‌دانند، دوست داشتن‌هایشان عمیق‌تر است،
و از زندگی، زیستی بهتر و خواستنی‌تر می‌طلبند.
این اما، تنها برای کسانی‌ست که واقعاً زندگی کرده‌اند.
برای آنهایی‌که با گذر عمر، آموخته‌اند از تک‌تک لحظه‌ها لذت ببرند.

در بسیاری از کشفیات و موفقیت‌ها دیده‌ایم:

افراد در چهل‌سالگی یا پنجاه‌سالگی، به دستاوردی بزرگ رسیده‌اند.
وقتی جوان‌تر بودم، خیلی جوان، هرکس می‌گفت: «قدر جوانی‌ات را بدان»، نمی‌فهمیدم یعنی چه. یعنی لذت ببر؟ ولی از چه؟
من حالا فکر می‌کنم انسان از همان روزی که به دنیا می‌آید، تا روزی که می‌میرد، در حال تجربه‌ی زیستن است.

کودکی، نوجوانی، جوانی، چهل‌سالگی، پنجاه‌سالگی…
همه زیبا هستند. هر سنی روحیات خودش را دارد.
لذتی که در چهل‌سالگی هست، در هجده‌سالگی نیست. و بالعکس.
نیروی جوانی در میانسالی نیست؛
تجربه‌ی میانسالی در جوانی نیست.
شور و شوق جوانی با شور و شوق میانسالی متفاوت است.

از نظر من عشق همه چیز را تازه می‌کند.

وقتی می‌گویند «قدرش را بدان»،
منظورشان شاید این است: زندگی کن، لذت ببر.
اما این جمله، همیشه کار نمی‌کند.

مثلاً وقتی می‌گویند: «قدر پدر و مادرت را بدان»
خب یعنی چه دقیقاً؟
معمولاً با حسرت و آه گفته می‌شود.
شاید بهتر باشد بگوییم: هرچقدر می‌توانید، از کنار هم بودن لذت ببرید.
اما در پایان چه؟آخرش چه؟

بالاخره روزی هر چیزی را از دست می‌دهیم.

زندگی همین است:
همه چیز گذراست.و شاید همین گذرا بودن است، که می‌گویند از زندگی لذت ببر زیرا موقتی‌است.
من به آن می‌گویم: تفکر کامو، یه جور پوچی که معنا دارد.‌

مریم سلیمانی
#فلسفه_زندگی
#تأمل