بعضی از آدمها در روابط عاطفی مهارتی دارند که وقتی از آنها دربارهی یک مسئله سؤال میپرسی، گفتوگو را بهگونهای پیچ میدهند که اصل موضوع گم میشود. آنها سؤال را با سؤال پاسخ میدهند، بحث را به گذشته، خانواده، دوستان یا حتی اشتباهات قدیمیات میکشانند و گاه تا باز کردن قبر مردهها هم پیش میروند—تنها با یک هدف: پرت کردن حواس تو از آن پرسش اصلی.
این افراد چنان تنشی ایجاد میکنند که دیگر جرئت نمیکنی دوباره سؤالت را مطرح کنی. مسئله در دل تو باقی میماند، بیآنکه پاسخی بگیری. اما جالبتر آنجاست که در پایان، خودشان منتظر معذرتخواهی تو هستند! در حالیکه خودشان تنش را ایجاد کردهاند.
در روانشناسی، این رفتار را ذهنگردانی یا بازی با ذهن مینامند. افرادی که چنین رفتاری دارند، نقاط حساس روانی تو را شناسایی میکنند و درست همانجا را نشانه میگیرند. اگر آرام بمانی و واکنشی نشان ندهی، بار دیگر همان نقطه را فشار میدهند. این کار آنقدر تکرار میشود تا تو از کوره در بروی و حرفی بزنی که بعداً از آن بهعنوان بهانهای علیه تو استفاده کنند.
مریم سلیمانی