دیروز هوای خانه تابستانی بود. وسیلهٔ گرمایشی را خاموش کردیم. موقع خاب، هوای خانه خالی از گرما بود و بوی نا میداد، اما گرما هم هوا را نامطبوع میکرد. بینابین هوای سرد و گرم خابیدم.
صبح فردا، بویی در کشاکش و سرگردانی خاب میپیچید. از خانهای بیرون آمدم و برای رسیدن به مرکز شهر گفتند باید به راهآهن بروم. پریشان به خیابان پریدم. تاکسی نارنجی فرسودهای متوقف بود. چشم بر هم زدنی خود را روی صندلی عقب تاکسی دیدم.
دو مرد با عجله، همزمان به دستگیرهٔ تاکسی چسبیده بودند. در کشمکش آنها و اضطراب من، بوی تند سیگار نفسم را تنگ کرد و از خاب به بیرون پرتاب شدم.
سرم را در تاریکی اتاق به زیر پتو بردم. هرچه در اطرافم میشنیدم و بوی تند سیگار را با خود به خاب میکشیدم.
مقاومت پایدار نماند و خاب از سرم ربوده شد. چشمهای بیدار به ساعت دیواری خیره ماندند؛ چشمهای گرد و گشاد، خارش بینی و موهای ژولیده و ریخته بر صورتم. بینابین صبح بیداری و تاریکیِ وقت خواب.
مریم سلیمانی