شفای روح

شفای روح

شفا یافتن، راهی صاف و ساده نیست. گاهی حتی زیبا هم نیست. سفری‌ست پرخطر؛ سفری به‌سوی رویارویی با تمام آن‌چیزی که در درونت پنهان کرده‌ای. آیا جراتش را داری؟

اگر منتظر باشی تا شرایط ایده‌آل برسد، هیچ‌وقت شروع نخواهی کرد. شفا وقتی نمی‌آید که همه‌چیز آرام و مرتب است؛ اتفاقا درست در میان هیاهو، آشفتگی و ترس، خودش را نشان می‌دهد. بعد از همین‌جاست، اگر آماده شفا باشی، شجاعتت به بالاترین حد می‌رسد.

در آغاز، ممکن است احساس پوچی و تهی بودن کنی؛ شاید شبیه از دست دادن بخشی از وجودت باشد، بخشی که سال‌ها با آن زیسته‌ای و خوب می‌شناختی‌اش. اما این وداع لازم است، چون برای رشد و رهایی باید جا باز کنی.

نقش قربانی را کنار بگذار! منتظر نمان! بلند شو و خودت دست به کار شو. آری، مسیر درد دارد… اما ماندن در نقش قربانی، دردی به‌مراتب سنگین‌تر است.

تو توانایی‌اش را داری. اکنون وقت شروع است.

مریم سلیمانی